วันหนึ่งเราเดินไปที่ชั้นวางหนังสือเพื่อที่จะเลือกหยิบนิยายสยองขวัญขึ้นมาอ่าน
สายตาก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่มีชื่อว่า “ปล่อยวางอย่างเซน”
ในใจก็คิดว่า มันอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ เป็นไปได้ว่า ไปเจอในกองหนังสือที่โดนโยนทิ้ง
สมัยเมื่ออยู่อพาร์ทเม้นท์เก่าแล้วก็หยิบมาด้วยความละโมภด้วยเห็นว่าเป็นของฟรี
และด้วยลักษณะนิสัยของตัวเอง บอกได้เลยว่า ตอนที่หยิบมานั้นคงจะคิดประมาณว่า
เออ มีไว้ประดับชั้นหนังสือบ้างก็ดีนะ คนจะได้มองว่าเราดูฉลาด ธรรมะธรรมโม
ไม่เคยคิดจะหยิบมาอ่านเลยจริงๆ ให้ตาย เอาเวลาไปดู True Blood ให้หนำใจดีกว่า

พอได้อ่านแล้ว บอกได้เลยว่า ยิ่งกว่าเก็บทองได้เสียอีก
แล้วก็รู้สึกขอบคุณอารมณ์เวิ่นเว้อของตัวเองในขณะนั้นที่เลือกหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน
ทุกบท ทุกตอน ทุกบรรทัด อ่านแล้วถึงขั้นตบเข่าฉาด
นี่มันตัวเราชัดๆนี่หว่า นี่มันความคิดเราที่ไหลผ่านเข้ามาแต่ไม่เคยได้สำเนียกที่จะเก็บมาขบคิด
ไม่น่าล่ะ ชีวิตเราถึงได้ยุ่งเหยิงพันตูขนาดนี้ เพราะแบกอะไรต่อมิอะไรไว้เยอะแยะไปหมด

ขอขอบคุณผู้ใดก็ตามที่โยนหนังสือเล่มนี้ทิ้ง
เขาคนนั้นอาจจะบรรลุในสิ่งที่หนังสือเล่มนี้พยายามบอกไว้ก็ได้
ปล่อยวาง ปล่อยมันไปเถอะ ทิ้งมันไปเลย เพราะสุดท้ายมันก็คือ ตัวอักษรยึุกยือที่เรียงร้อยอยู่ในกระดาษเท่านั้น
สิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็คือ การเรียนรู้ที่เรียงร้อยอยู่ในหัวต่างหาก

ตัวอย่างตอนหนึ่งในหนังสือเล่มนี้

ชีวิตคือการเรียนรู้ ปราชญ์เคยว่าไว้อย่างนี้

แต่บางคนก็ว่าชีวิตคือการต่อสู้ – ศัตรูคือยากำลัง ก็ไม่ผิด แต่จะต่อสู้หรือไม่ก็ตาม เราก็ต้องเรียนรู้กันจนตลอดอายุขัย

เราต้องเรียนรู้ตลอดเวลา ทั้งด้านกายภาพ ด้านจิต และด้านจิตวิญญาณไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ก็ตาม จะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

ขงจื้อ กล่าวว่า เดินกันมา 3 คน ต้องมีคนหนึ่งเป็นครูของฉันได้แน่นอน – เป็นพยานเน้นความสำคัญของการเรียนรู้ได้ดีเรื่องหนึ่ง

และท่านยังได้สรุปว่าความรู้ที่แท้คือ เมื่อรู้ก็รู้ว่ารู้ เมื่อไม่รู้ก็รู้ว่าไม่รู้ นี่แหละคือความรู้ที่แท้ละ

โสกราตีส นักปราชญ์ชาวกรีกสมัยโบราณผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งกล่าวว่า การรู้ว่าตัวเองไม่รู้อะไรนั้นเป็นความรู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

และ คนที่รอบรู้ที่สุดจะบอกว่าเขาไม่รู้อะไรเลย

แต่ปัจจุบันนี้เราจะพบคนประเภทหนึ่งที่เข้าใจอยู่ว่าตัวของเขานั้นรู้ทุกเรื่อง รอบรู้ไปสารพัด ไอ้นั่นฉันก็รู้ ไอ้นี่ฉันก็รู้ ฯลฯ
แม้บางเรื่องจนใจจริงๆ ต้องถามคนอื่นเขา แต่พอเขาอธิบายได้เพียง 2 – 3 คำ ก็คอยหาจังหวะสอดแทรกว่า “ฉันรู้แล้ว ฉันรู้แล้ว” อยู่เสมอ
คนพวกนี้จะถูกกักขังอยู่ในคุกแห่งอวิชชาตลอดกาล (อวิชชา แปลว่า ความไม่รู้) เพราะสิ่งที่เขาอวดโอ่ว่ารู้ๆ นั่นแหละ
พอตรวจสอบเข้าอย่างจริงจังก็เป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ

แต่อย่างไรก็ตาม อาจารย์เซนก็มีเมตตาธรรมสูงพอที่จะอดทนอดกลั้นได้ต่อคนพวกนี้
และพยายาม “เปิดดวงตาแห่งธรรม” ของพวกเขาเหล่านี้ให้ได้เสมอๆ

ครั้งหนึ่งในรัชสมัยราชวงศ์เมจิ ท่านอาจารย์นัน – อิน แห่งนิกายเซนได้ต้อนรับอาจารย์มหาวิทยาลัยผู้มีชื่อเสียงปราดเปรื่องคนหนึ่ง
ซึ่งเดินทางมาเพื่อถามปัญหาเกี่ยวกับเซน ท่านอาจารย์ได้จัดรินน้ำชาเพื่อเลี้ยงอาคันตุกะผู้มีเกียรตินั้นด้วยตนเอง
ท่านรินน้ำชาลงถ้วยจนเต็มแล้วล้นไปๆ แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดจนอาจารย์มหาวิทยาลัยคนนั้น ซึ่งเฝ้ามองดูอยู่ด้วยความแปลกใจ ทนอยู่
ไม่ได้รีบกล่าวท้วงขึ้น

“ล้นแล้วท่านอาจารย์ ใส่ลงไปอีกไม่ได้แล้ว !”

“ท่านเองก็เหมือนถ้วยนี่แหละ” ท่านอาจารย์ตอบ

“ก็ในเมื่อสมองของท่านเต็มไปด้วยความคิดเห็นและทฤษฎีต่างๆ ออกมากมายอย่างนั้น ข้าพเจ้าจะอธิบายเรื่องเซนให้เข้าใจได้อย่างไร หากท่านไม่ทำให้ถ้วยของท่านว่างลงเสียก่อน”

…โปรดหามาอ่านเถิด ขอแนะนำ 80 บาทเอง

Make The Girl Dance: Baby Baby Baby

Dawn Landes: Young Girl

Animal Collective: Brothersport

อยากจะเขกหัวตัวเองแรงๆสักทีที่เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เองว่า Sia คือเจ้าของเสียงร้องสวยๆของวง Zero 7 วงที่เราหยิบขึ้นมาฟังค่อนข้างบ่อยครั้ง

เพลงนี้เป็นเพลงจากหนังเพลงเรื่อง Annie ถ้าจำไม่ผิด ดูเหมือนว่าเธอจะอัดเสียงแบบสดๆที่บ้านด้วยนะ ร้องเอาสนุกว่างั้นเถอะ แต่ฟังแล้วแอบขนลุกนิดๆนะ เพราะดี

Diamond Vampires – Friday Nights

ไม่รู้จักแบ็คกรานด์วงนี้เลย แต่พอฟังครั้งแรกก็รู้สึกว่าเท่ดี เริ่มเพลงมีเสียงผู้ชายผู้หญิงคุยกันเหมือนกับซาวนด์แทร็คหนังแล้วก็เริ่มเข้าเพลงที่มีจังหวะเนิบๆ หลอนนิดๆ แอบมีกลิ่น 80 ด้วย ฟังตอนนอนชิลๆอ่านหนังสือก็เพลินดีนะ

Disco Ruido – Mrs. Love

ตามไปเจอมายสเปซของวงนี้เลยรู้ว่ามาจากเม็กซิโก เพลงน่ารักดี ฟังแล้วแอบนึกถึง The Asteroid Galaxy เลย

“Dear Julie,
Do you ever feel like an extra in your own life?
It seems like I’m forever stuck in the background,
watching people say and do all the things I feel inside.
One day I’m gonna surprise everyone with my talents.
They will be laughing and crying and texting me so often
that I will be annoyed. Until then,
Sandy”

One thing I learn from this is, don’t treat anyone like an extra and you’re the only superstar in your life. Everyone has their own stories. Stop talking only your own story, be a good listener and let others shine sometimes. Maybe you’d find that it could be good to be an extra for a change.

หนึ่งในหนังสารคดีที่น่าสนใจที่สุดเท่าที่เคยดูมา ว่าด้วยเรื่องของศิลปินนาม Henry Darger ที่สร้างสรรค์งานออกมาได้ประหลาดล้ำถึงขึ้นที่เรียกว่าเพี้ยนก็ไม่น่าจะผิดนัก ว่ากันว่าชีวิตส่วนตัวของเขาก็ผิดเพี้ยนไม่แพ้กัน ในช่วงชีวิตทั้่งหมด Darger ถูกมองว่าเป็นคนบ้า สกปรก ไม่มีใครอยากจะคบหาสมาคมด้วย แต่ภายในห้องเล็กๆของเขานั้น เต็มเปี่ยมไปด้วยจินตนาการบรรเจิดที่เขาสร้างขึ้นมา เป็นโลกมหัศจรรย์ที่กว้างใหญ่เสียด้วยเพราะหลังจากที่เขาตาย มีการค้นพบงานของเขากว่า 15,000 ชิ้นเลยทีเดียว